Thursday, December 23, 2021

feeding time 153

10.1" x 7.2" (25.7 cm x 18.2 cm)

portrait of the most valuable creature on earth, as scientist call my beloved bee, while she feeds on a flower.  Background is a bit more greyish but that was the best I could photo.  Thank you for viewing my art.

If interested in this painting, you can check it HERE!

Sunday, December 19, 2021

a lady on curly petals 152

8" x 8" (20 cm x 20 cm) - oil on canvas panel

A new ladybug after some time without ladies on my canvas.  My favourite insect on a very interesting flower.  I left the lady to be painted last because I really wanted to enjoy it.  Thank you for watching my art.

Interested in my painting?  Check it HERE!

Saturday, December 18, 2021

Clearing Up - Το ξεκαθάρισμα

The greek text is just after the english one.  You can share my small stories if you just mention my name and the url of this site. - Το ελληνικό κείμενο είναι αμέσως μετά το αγγλικό.  Μπορείς να κοινοποιήσεις τις μικρές μου ιστορίες αρκεί να αναφέρεις το όνομά μου και την ηλεκτρονική διεύθυνση αυτής της ιστοσελίδας.


He was sitting in the old wooden chair lost in thoughts. He leaned back looking at the shadows created by the dim light of the lamp on the ceiling. On the right an old single bed with dirty sheets was stuck in the corner of the frayed wall. It was still day, but the sunlight was only stealthily penetrating the half-closed wooden shutters, which were irritating and boring, beating with every gust of wind.

The man unintentionally smoked a deep puff. The ashes fell on the plaid shirt and he shook it mechanically. He left the cigarette in the full metal ashtray and took the contraption in his hands. He was small but his black barrel could do the job and that was what mattered. A grimace of smirk flew past his face to disappear at the sound of hurried steps on the stairs.

The door opened wide and Johnny appeared. His rush reminded the man of his youth, when he too was passionated before settling down over the years in his own personal mud.

- "Stop the games, Milto! I trusted you and you set it up for me. I was okay with you."

- "You easily draw conclusions, Johnny, and that's not good at this job."

- "Do you deny that you took my share of the business?"

- "If you can not distinguish the friend from the enemy you will not last long ..."

- "Are you threatening me?"

- "I warn you ... Babis betrayed both of us. If I had the money would I still be here for the cops to get me?"

A silence that lasted a few heartbeats spread between them. Miltos broke it, proposing the revolver to Johnny.

- "Take it, I'm not afraid because I have nothing to hide ..."

Johnny was stunned, looking at the gun and then at the man who looked very old in the semi-darkness. He left mechanically as if another force was directing his steps, which were slowly lost as vague memories.

Miltos lit a new cigarette from the old one. He knew he had sent him inside the wolf's mouth. "Whatever happens, I will have one enemy less," he thought, and burst out laughing uncontrollably.

The bullet slipped straight into the heart. Surprised, he jumped as if to face it. The body thrashed about trying to absorb what had happened and the cigarette was thrown from the hand, made a curve among the suspended particles of dust and fell in front of Johnny's feet, who extinguished it with the toe of the shoe.

- "It was not my first job and you are not the first bastard I kill, "dude"!" whispered to the body with the rolled eyes that was lying flat on the ragged chair.


Καθόταν στην παλιά ξύλινη καρέκλα χαμένος στις σκέψεις του.  Έγειρε προς τα πίσω κοιτάζοντας τις σκιές που δημιουργούσε το αχνό φως της λάμπας στο ταβάνι.  Στα δεξιά ένα παλιό μονό κρεβάτι με βρώμικα σεντόνια ήταν κολλημένο στη γωνία του ξεφτισμένου τοίχου.  Ήταν ακόμα μέρα αλλά το φως του ήλιου κλεφτά μόνο διαπερνούσε τα μισόκλειστα ξύλινα παντζούρια, που εκνευριστικά και βαριεστημένα χτυπούσαν με κάθε φύσημα του ανέμου.

Ο άντρας τράβηξε ασυναίσθητα μια βαθιά ρουφηξιά.  Η στάχτη έπεσε στο καρό πουκάμισο και την τίναξε μηχανικά.  Άφησε το τσιγάρο στο γεμάτο μεταλλικό τασάκι και πήρε στα χέρια του το μαραφέτι.  Ήταν μικρό αλλά η μαύρη του κάννη μπορούσε να κάνει τη δουλειά και αυτό είχε σημασία.  Μια γκριμάτσα χαμόγελου πέρασε φευγαλέα από το πρόσωπό του για να χαθεί στον ήχο των βιαστικών βημάτων στην σκάλα.

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και φάνηκε ο Τζόνι.  Το μένος του θύμισε στον άντρα τα νιάτα του, όταν παθιαζόταν κι αυτός πριν κατασταλάξει με τα χρόνια στο δικό του προσωπικό βούρκο.

- Τέρμα τα παιχνίδια, Μίλτο!  Σ' εμπιστεύτηκα και μου την έστησες.  Εγώ ήμουν εντάξει μαζί σου.

- Εύκολα βγάζεις συμπεράσματα, Τζόνι, και αυτό δεν είναι καλό σ' αυτή τη δουλειά.

- Αρνείσαι ότι πήρες και το δικό μου μερτικό από τη μπίζνα;

- Αν δε μπορείς να ξεχωρίσεις τον φίλο απ' τον εχθρό δε θα κρατήσεις πολύ...

- Με απειλείς;

- Σε προειδοποιώ...  Ο Μπάμπης πρόδωσε και τους δυό μας.  Αν είχα τα λεφτά θα ήμουν ακόμα εδώ να με τσακώσουν οι μπάτσοι;

Μια σιωπή που κράτησε μερικά καρδιοχτύπια απλώθηκε ανάμεσά τους.  Την έσπασε ο Μίλτος προτείνοντας το περίστροφο στον Τζόνι.

- Πάρε, εγώ δε φοβάμαι γιατί δεν έχω να κρύψω τίποτα...

Ο Τζόνι σάστισε κοιτάζοντας μια το όπλο και μια τον άντρα που φαινόταν γερασμένος στο μισοσκόταδο.  Έφυγε μηχανικά σαν να κατεύθυνε μια άλλη δύναμη τα βήματά του, που χάθηκαν αργά σα θαμπές αναμνήσεις.

Ο Μιλτος άναψε καινούργιο τσιγάρο από την κάφτρα του παλιού.  Ήξερε ότι τον είχε στείλει στο στόμα του λύκου.  "Ό,τι και να γίνει, εγώ θα έχω έναν εχθρό λιγότερο", σκέφτηκε και ξέσπασε σε ένα ακατάσχετο γέλιο.

Η σφαίρα γλύστρισε κατευθείαν στην καρδιά.  Ξαφνιασμένος τινάχτηκε σα για να την αντιμετωπίσει.  Το σώμα σφάδασε προσπαθώντας να απορροφήσει αυτό που είχε συμβεί και το τσιγάρο πετάχτηκε από το χέρι, έκανε μια καμπύλη ανάμεσα στα αιωρούμενα σωματίδια της σκόνης και έπεσε μπροστά στα πόδια του Τζόνι, που το έσβησε με τη μύτη του παπουτσιού.

- Δεν ήταν η πρώτη μου δουλειά και δεν είσαι το πρώτο κάθαρμα που καθαρίζω, "φίλε"!, σιγοψιθύρισε στο σώμα με τα γουρλωμένα μάτια που κείτονταν απλωμένο στην ξεχαρβαλωμένη καρέκλα.

Thursday, December 16, 2021

yellow rose 151

oils on stretched canvas in a wooden frame - painting size 12" x 8" (30 cm x 20 cm), size with wooden frame 14.4" x 10.4" (36 cm x 26 cm)

I had this wooden frame almost begging to be used and I put the stretched canvas inside in a way that the painting would be visable all around. It's like it has its own life now and the rose with the dark background gave it an other light and beauty. I am happy with it now.

If interested in my painting, you can check it HERE!

Monday, December 13, 2021

grapes 150

8" x 8" (20 cm x 20 cm) - oil on canvas panel

People usually like my grapes.  Do you like these ones?  Because I think they are my favorites.

Interested?  You can check my painting HERE!

Sunday, December 12, 2021

Trapped - Εγκλωβισμένος

 A very short story that it's just an exercise in one of my writing seminars.


He staggered out of bed. He still had not recovered from yesterday's drunkenness, although sleep helped the tendency to vomit to calm down. The man he saw in the mirror didn't look like him much.

"Damn," he monologued, as the spell for his morning freshening did not work. Another side effect of yesterday, he guessed. He washed his face with plenty of cold water. He had to leave. He got dressed and sent energy to open the gate to his office. A soft "pouf" with a little smoke escaped from his fingers. He was left looking like a fool. He woke up abruptly from awareness. Something was wrong, very wrong. He glanced out of his window at the eighty-ninth floor to the surrounding skyscrapers and then up. People trapped in houses without exits were looking at the sky with him. The Moon, the source of their magic, was gone.


Μια πολύ σύντομη ιστορία που είναι στην πραγματικότητα μια άσκησή μου σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής.


Σηκώθηκε τρεκλίζοντας απ’ το κρεβάτι.  Ακόμα δεν είχε συνέλθει από το χθεσινό μεθύσι, αν και ο ύπνος βοήθησε την τάση για έμετο να ηρεμήσει.  Ο άντρας που είδε στον καθρέφτη λίγο του έμοιαζε.

«Γαμώτο», μονολόγησε, καθώς το ξόρκι για την πρωινή του λάτρα δεν έπιασε.  Άλλη μια παρενέργεια των χθεσινών, υπέθεσε.  Πλύθηκε με μπόλικο κρύο νερό.  Έπρεπε να φύγει.  Ντύθηκε και έστειλε ενέργεια για να ανοίξει την πύλη για το γραφείο του.  Ένα απαλό «πουφ» με λίγο καπνό ξέφυγε από τα δάκτυλά του.  Έμεινε να κοιτάζει σα χαζός.  Ξύπνησε απότομα από την συνειδητοποίηση.  Κάτι πήγαινε στραβά, πολύ στραβά.  Έριξε μια ματιά από το παράθυρο του στον ογδοηκοστό ένατο όροφο στους γύρω ουρανοξύστες και μετά ψηλά.  Άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε σπίτια χωρίς εξόδους κοιτούσαν μαζί του τον ουρανό.  Η Σελήνη, πηγή της μαγείας τους, είχε χαθεί.

Friday, December 10, 2021

poppy 149

8" x 8" (20 cm x 20 cm) - oil on canvas panel

​A poppy's center is very interesting. After painting a lot of flowers, I have to say that each one is different. A poppy's center is like a black hole to me surrounded by petals. I like microcosm and I usually paint the small but it's not that it's small to me, it's like an other world that most of the time is invisible to most of us but lives a full life of wonders.

If interested in my poppy, you can bid HERE!

Tuesday, December 7, 2021

flower leaf 148

8" x 8" (20 cm x 20 cm) - oil on stretched canvas

Most of my subjects over last months are in a dark background.  It's like they come out to show off themselves.  I like the colors and set up of this flower.  Thank you for viewing my art.

Interested? You may check my painting HERE!

Sunday, December 5, 2021

onion 147

8" x 8" (20 cm x 20 cm) - oil on canvas panel

A simple onion in a dark background. I like small things because I feel cossy around them. Thank you for watching my art.

If interested in my art, you can bid HERE!


From this day on I will share in this blog some of my stories.  Scifi and fantasy are my favorite subjects and they are usually what I use to express myself although not always.  

Since I am from Greece and I have Greek people who are interested in reading them but their english may not be good enough and I don't have much appreciation for automatic translation, I will present them in both languages.  The Greek story will be presented after the english one.

If you like my stories and you want to share elsewhere, you can do so but you will have to mention my name as the writer and the url of this site.  Thank you and I hope you will have fun!


Dear Elaine,

I am writing to you from Iteron. I've decided to finish here the last phase of my training following a suggestion from my Guide. You understand, of course, what a great honor this is for me. It is the ideal planet to get rid of the latest elements of empathy. My Guide says that I will never become a worthy executor if I do not eliminate all the signs of light within me. I look forward to participating in the massacre of the people of Iteron. Maybe then I can get my degree. My Guide told me that for the final test I would have to kill my most beloved person with tortures of my choice. I am between you and my mother. I hope by then I would have decided which of you two I love the most.


p.s. Thank you for your understanding in case I choose you. I know how much you would like to help.

Elaine's hand passed over the 3D image, erasing it from her sight.

"The fool," she thought, "thinks he will come out of training alive. He does not know that Iteron is where we send all the useless executor wonna-bes to die in an endless war."

Kindness and hypocrisy are a thing of the past. Mocking him may have been quite enjoyable but it was time for this story to end. She imagined Nellien's lost look when he will understand the truth and enjoyed his pain of the moment he will learn that everything was premeditated from the beginning.

Three of her hands were sliding on the navigation panel. She had just come out of the wormhole in Iteron's solar system. She watched the planet grow as she approached. A small insignificant planet on the fringes of the Empire, used for the ruthless training of executioners. She rubbed her fourth hand, which was still injured in her violent confrontation with other candidates for Nellien's murder, and shook her head, dismissing his image in disgust.

It was just the day before she had finally gotten permission from her Guide to execute him. Her sternum swelled with longing and eagerness. She licked her mouth with her forked tongue and smiled, feeling almost the taste of blood on her lips. Suddenly the smile froze as she felt her body fall on the metal floor of the spacecraft. In the gray mist that surrounded her she heard the sound of falling and felt a presence. Then everything got lost in darkness.

The fog hadn't dissipated from her eyes when she felt the metal in her hands and feet. Then the smell of rot and decay hit her. Her weight pushed her down as her limbs were chained to a stone wall. Nellien held the Sword of Pain in front of her with all four hands with pride. Next to him was the table with the tools of torture. The blood on them showed that they had been used recently.

He approached her and leaned on her. "You're late," he told her. "I've expected more than our Guide told me. But it doesn't matter. I still love you more than anyone else in the world."


Από σήμερα και μετά θα μοιράζομαι σε αυτό το blog μερικές από τις ιστορίες μου. Η επιστημονική φαντασία και η φαντασία είναι τα αγαπημένα μου θέματα και είναι συνήθως αυτά που χρησιμοποιώ για να εκφραστώ, αν και όχι πάντα.

Επειδή είμαι από την Ελλάδα και έχω Έλληνες που ενδιαφέρονται να διαβάσουν τα κείμενά μου αλλά τα αγγλικά τους μπορεί να μην είναι αρκετά καλά και δεν εκτιμώ πολύ την αυτόματη μετάφραση, θα τα παρουσιάζω και στις δύο γλώσσες. Η ελληνική ιστορία θα παρουσιάζεται μετά την αγγλική.

Εάν σας αρέσουν οι ιστορίες μου και θέλετε να τις μοιραστείτε κάπου αλλού, μπορείτε να το κάνετε ελεύθερα, αλλά θα πρέπει να αναφέρετε το όνομά μου ως συγγραφέα και τη διεύθυνση url αυτού του ιστότοπου. Σας ευχαριστώ και ελπίζω να διασκεδάσετε!


Αγαπητή μου Ιλέιν,

Σου γράφω από τον Ύτερον.  Αποφάσισα να τελειώσω εδώ την τελευταία φάση της εκπαίδευσής μου μετά από πρόταση του Οδηγού μου.  Καταλαβαίνεις, βέβαια, πόσο μεγάλη τιμή είναι αυτό για μένα.  Είναι ο ιδανικός πλανήτης για να ξεφορτωθώ και τα τελευταία στοιχεία εμπάθειας.  Ο Οδηγός μου λέει ότι δε θα γίνω ποτέ άξιος εκτελεστής αν δεν εκμηδενίσω όλα τα σημάδια του φωτός μέσα μου.  Ανυπομονώ να συμμετέχω στη μαζική σφαγή των κατοίκων του Ύτερον.  Ίσως μετά καταφέρω να πάρω το πτυχίο μου.  Ο Οδηγός μου είπε ότι για την τελική δοκιμασία θα πρέπει να σκοτώσω με μαρτύρια της επιλογής μου το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο.  Είμαι ανάμεσα σε σένα και στη μητέρα μου.  Ελπίζω μέχρι τότε να έχω αποφασίσει ποια από τις δυο σας αγαπώ περισσότερο.


υ.γ.  Ευχαριστώ για την κατανόηση στην περίπτωση που επιλέξω εσένα.  Ξέρω πόσο θα ήθελες να βοηθήσεις.

Το χέρι της Ιλέιν πέρασε πάνω από την τρισδιάστατη απεικόνιση σβήνοντάς την από μπροστά της.

"Ο ανόητος", σκέφτηκε, "νομίζει ότι θα βγει ζωντανός από την εκπαίδευση.  Δεν ξέρει ότι εκεί στέλνουμε όλους τους άχρηστους για να πεθάνουν σ' έναν πόλεμο χωρίς τέλος".  

Η ευγένεια και η υποκρισία ανήκαν στο παρελθόν.  Μπορεί το να τον κοροϊδεύει να ήταν αρκετά απολαυστικό αλλά είχε έρθει η ώρα να τελειώνει αυτή η ιστορία.  Φανταζόταν το χαμένο ύφος του Νέλιεν όταν θα καταλάβαινε την αλήθεια και απολάμβανε από τώρα τον πόνο του όταν θα μάθαινε ότι όλα ήταν προμελετημένα από την αρχή.

Τρία από τα χέρια της γλυστρούσαν πάνω στον πίνακα πλοήγησης.  Είχε μόλις βγει από την σκουληκότρυπα στο ηλιακό σύστημα του Ύτερον.  Τον έβλεπε να μεγαλώνει καθώς πλησίαζε.  Ένας μικρός ασήμαντος πλανήτης στις παρυφές της Αυτοκρατορίας, που χρησίμευε για την χωρίς έλεος εκπαίδευση των εκτελεστών.  Έτριψε το τέταρτο χέρι της, που ήταν ακόμα τραυματισμένο από τη βίαιη αντιπαράθεσή της με άλλους υποψήφιους για το φόνο του Νέλιεν και κούνησε το κεφάλι της αποδιώχνοντας την εικόνα του με αηδία.

Μόλις την προηγούμενη μέρα είχε πάρει επιτέλους την άδεια από τον Οδηγό της για την εκτέλεσή του.  Το στέρνο της φούσκωσε από λαχτάρα και αδημονία.  Έγλυψε το στόμα της με τη διχαλωτή της γλώσσα και χαμογέλασε νιώθοντας σχεδόν τη γεύση του αίματος στα χείλη.  Ξαφνικά το χαμόγελο πάγωσε καθώς ένιωσε το σώμα της να πέφτει στο μεταλλικό πάτωμα του σκάφους.  Μέσα στην γκρίζα ομίχλη που την περιέβαλε άκουσε τον ήχο της πτώσης και ένιωσε μια παρουσία.  Ύστερα όλα χάθηκαν στο σκοτάδι.

Πριν διαλυθεί η ομίχλη απ' τα μάτια της ένιωσε το μέταλλο στα χέρια και στα πόδια της.  Μετά την χτύπησε η μυρωδιά της σαπίλας και της αποσύνθεσης.  Το βάρος της την πίεζε προς τα κάτω καθώς τα άκρα της ήταν αλυσοδεμένα σ' έναν πέτρινο τοίχο.  Ο Νέλιεν μπροστά της κρατούσε και με τα τέσσερα χέρια του το σπαθί της Οδύνης με περηφάνεια.  Δίπλα του υπήρχε το τραπεζάκι με τα εργαλεία βασανισμού.  Το αίμα επάνω τους έδειχνε πως είχαν χρησιμοποιηθεί πρόσφατα.

Την πλησίασε και έγειρε επάνω της.  "Άργησες", της είπε.  "Περίμενα περισσότερο από όσο μου είπε ο Οδηγός μας.  Αλλά δεν έχει σημασία.  Εγώ εξακολουθώ να σ' αγαπώ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στον κόσμο".

Friday, December 3, 2021

spiral snail 146

8" x 8" (20 cm x 20 cm) - oil on stretched canvas 

A huge change of life occur to me during last months.  And since now I've started to paint again, I wanted to begin with my favourite microcosm.  Spiral shows the eternal way the energy of the cosmos works and this snail reminds me that no hurry is required and while going slower we can enjoy little life's joys one at a time. I hope you like this painting as much as I loved painting it.

If interested in my art, you can bid HERE!